Bosuil – Stilte als ingang
Hij zit er al voordat jij hem ziet.
Verborgen in de stam, opgelost in schors en schaduw.
Geen beweging.
Geen haast.
Geen behoefte om iets te volgen.
Zijn ogen zijn open, maar niet zoekend.
Niet gericht.
Beschikbaar.
De wereld beweegt om hem heen.
Hij beweegt pas wanneer het klopt.
En juist daardoor gebeurt er iets.
Niet bij hem — maar bij jou.
Je merkt hoe snel je zelf verder wilt.
Hoe je al bij de volgende stap bent, nog voordat je hier bent.
Tot je stopt.
En in dat stilvallen…
wordt zichtbaar wat er al die tijd al was.